Afbeelding
Dagboeknotities

Noordpoortprietpraat

Algemeen 436 keer gelezen

Er is een akelige sfeer ontstaan. Een jaar geleden waren we nog eensgezind, enige prille wappies uitgezonderd. We luisterden naar degenen die het voor het zeggen hadden en vertrouwden erop dat alles dan uiteindelijk goed zou komen. Inmiddels is de stemming compleet omgeslagen.

Overal in de maatschappij is een tweedeling aan het ontstaan. De een wil zich strikt aan de maatregelen houden, de ander vindt het onzin. De een wil nog thuiswerken, de ander is het zat en gaat weer naar kantoor. De een wil de terrassen openen, de ander wil daarmee wachten tot er ruimte is in de ziekenhuizen. De een snakt naar een vaccinatie, de ander durft zich niet meer te laten prikken. De regering wil maatregelen handhaven, burgemeesters zeggen dat ze dat niet meer willen en kunnen.

Ondertussen verharden de standpunten en komen allerlei partijen lijnrecht tegenover elkaar te staan. Er is irritatie en woede. Begrip voor andere meningen is bijna onmogelijk geworden. Het lijkt dat dit niet beperkt blijft tot het coronadebat, maar overslaat naar andere maatschappelijke onderwerpen, ook op lokaal niveau. Bijvoorbeeld in Brielle.

Daar ligt een plan om een houten, steigerachtig bouwsel op de resten van de Noordpoort te plaatsen om het historische belang van de plek te markeren. Een groep Briellenaren vindt het een slecht idee. Ze spreken van heiligschennis. De toren is volgens hen te lelijk en te duur. Ze zijn niet slechts ontstemd, ze zijn woedend. Ze kondigden juridische stappen aan en de manier waarop ze dat deden, is tekenend voor de sfeer.

De bekendmaking van hun voornemen riep de ambiance op van een Italiaanse maffiafilm. Hoe onheilspellend kan een getergd man daarin een onaangename behandeling van zijn tegenstander aankondigen, met daarbij de quasi onschuldige toevoeging: ‘Dit is geen dreigement, maar een belofte’. Bij die woorden wordt het je koud om het hart en weet je dat er verschrikkelijke dingen gaan gebeuren.

Ik werd helemaal meegenomen in deze bloedstollende sfeer. Wat zouden die juridische stappen precies inhouden? En zou de raad zwichten voor deze bedreiging, pardon, belofte? Helaas, net toen het koude zweet me over de rug begon te lopen, werd de sfeer ruw verstoord. Dat was toen de toren werd afgeschilderd als een opgestoken middelvinger naar de tegenstanders. Ja, dan ben je in één klap weer terug in het jargon van de miezerig Hollandse straattaal. Met beide benen terug in de zompige klei. Weg spannende Italiaanse broeierigheid.

Verder restte slechts prietpraat. De toren zou gebouwd worden ‘tegen de wil van het overgrote deel van de burgers van Brielle en ver daarbuiten’. Het overgrote deel? Heeft iemand álle burgers – op neutrale wijze – om hun mening gevraagd en de stemmen geteld? Ga weg, dit gelooft toch niemand. Deze woorden lijken verdacht veel op de geijkte afsluiting van boze ingezonden brievenschrijvers: ‘en velen met mij’.

Het zou heel goed kunnen zijn dat het de meerderheid van de inwoners van Brielle worst zal wezen of die toren er komt. En zéker de mensen ver daarbuiten.

Uit de krant

Uit de krant