Woonopgave

De minister van Volkshuisvesting kondigde met Prinsjesdag aan tot en met 2030 nog 900.000 woningen te willen bouwen. Noodzakelijk om het grote aantal woningzoekenden aan huisvesting te helpen en de verwachte bevolkingsgroei op te vangen.

Het is een enorme ambitie en de vraag is of het wel realistisch is. Verschillende belemmeringen doen zich voor, zoals tekort aan bouwgrond. De krapte op de arbeidsmarkt zorgt voor vertraging in de bouwprocessen, zowel bij de vergunningverlenende gemeenten als bij de aannemers. De sociale verhuurders zijn meer dan 10 jaar lang financieel beknot in hun investeringsmogelijkheden door de verhuurdersheffing en de bijdrage die zij aan de redding van Vestia moesten leveren. Ontwikkelaars zijn voorzichtiger vanwege de kabinetsplannen om het rendement op de verhuur van woningen meer te belasten. Ook de vraagkant is veranderd: het aantal alleenwonenden is sterk gegroeid en er is een groeiend migratieoverschot. De laatste jaren worden nog geen 70.000 woningen per jaar gebouwd. Netto – de afgebroken woningen meegeteld – nog veel minder.

Toch zal alles op alles moeten worden gezet om de komende jaren die 100.000 woningen per jaar te realiseren. Primair om die eindeloos wachtende groep van starters op de woningmarkt aan een eerste huis te helpen. Een hele generatie tussen de 25-35 jaar probeert vergeefs op de woningmarkt ertussen te komen. En dan het liefst voor een betaalbare woning. Voor deze groep is het schrijnend dat er enorm veel geïnvesteerd wordt in recreatiewoningen, Die gaan als beleggingsobject als warme broodjes over de toonbank. Daar hebben woningzoekenden echter niets aan. Het is in zo’n situatie dan ook niet gek dat er toenemende maatschappelijke onrust is door de woningnood. En dat het huisvesten van statushouders en ontheemden uit Oekraïne als concurrerend wordt ervaren. Ook al is er begrip voor de ellende waar zij uit vandaan komen. 

De gemeenten die binnenkort Voorne aan Zee vormen, hebben onlangs hun ambitie kenbaar gemaakt. Zij willen nog zeker 4870 woningen bij bouwen in de komende 10 jaar. De mogelijkheid die het Kabinet wil bieden om meer nieuwe huizen aan eigen inwoners toe te wijzen zal zeker benut worden. Om te voorkomen dat het huisvesten van statushouders en ontheemden ten koste gaat van andere woningzoekenden worden plannen ontwikkeld voor flexwoningen. Kleine, tijdelijke woningen met een basale inrichting en een beperkte levensduur, maar zeer geschikt voor mensen met een acuut woonprobleem. Het helpt om de druk op de woningmarkt te verlichten. De structurele oplossing is echter: bouwen, bouwen, bouwen!