Tegenstrijdige wensen

We willen van alles. Helaas valt het niet mee om dat alles tegelijkertijd te realiseren. We willen betaalbare, liefst groene, energie. Maar géén windmolens, dat wil zeggen niet in onze buurt en al helemaal niet van die hele hoge.

Er zijn plannen om langs de Brielse Maas megawindmolens te bouwen. Volgens tegenstanders zouden ze zelfs ‘Eiffeltorenachtig’ worden. Allemachtig, daar schrik je van. Ik keek het even na. Ze krijgen een hoogte van 249 meter. En de Eiffeltoren? Die is 317 meter hoog. Dan denk je, als je nou écht door wil pakken, gooi er dan nog een meter of vijftig op, dan heb je wat. Dan zet je Brielle echt op de kaart. Wat zeg ik, je zet héél Voorne op de kaart. Vanuit Rotterdam, Den Haag, Zierikzee zullen de mensen zien: kijk, daar bij die molens, dáár ligt Voorne aan Zee. Denk eens aan al die dagjesmensen, fietsers, recreanten die erop af komen. Iedereen wil het met eigen ogen zien. De horeca zal opleven, souvenirtentjes verrijzen als paddenstoelen uit de grond. Want iedereen wil wel een sleutelhanger of muismat hebben van de beroemde torens. Vergeet het monument bij de Noordpoort, vergeet de Catharijnekerk, zet in op de toekomst!

Een soortgelijk dilemma zie je bij woningbouw. Er moet gebouwd worden, dat is duidelijk. Er moeten woningen komen, en wel voor éigen inwoners, voor de éigen bevolking, voor ónze kinderen. Eigen volk eerst! (Wie is dan dat ‘eigen volk’ precies? Maar dit terzijde). Hoe dan ook, huizen moeten er komen. Maar net als met die windmolens, niet in onze achtertuin, niet in ons groene landschap, niet in onze natuurgebieden en al helemaal niet van die hele hoge bouwsels. Een mooie uitdaging voor de gemeenteraad. O ja, en graag snel! En liefst niet met schadeclaims van omwonenden.

Ik heb enorm veel begrip voor die tegenstrijdige wensen. Zelf heb ik er ook last van. Ik zit zo’n beetje tegen m’n pensioen aan te hikken en dat lijkt een mooi vooruitzicht. Maar hoelang wil ik daar eigenlijk van gaan genieten? Wil ik zo’n kromgetrokken baasje worden, dat met pijn in z’n oude botten blijft rondstrompelen over Voorne? Liever niet. Maar ik ben wél nieuwsgierig naar de nabije en verre toekomst, dus dan moet ik toch zo lang mogelijk op de been blijven.

Hoe zal het zijn als de zee het later weer overneemt in ons deltagebied? Hoeveel huizen en windmolens stonden hier dan? Hoe hoog waren ze? En wat spoelde het eerst weg, zo’n moderne mast of onze goede, oude Catharijne? Stond er al een kerncentrale op de Maasvlakte? En de kolencentrales, wat was daar mee gebeurd? Ontmanteld of nog steeds in werking?

Was er al een volwaardig ziekenhuis of is dat er nooit gekomen? Zaten bejaarden nog steeds eenzaam thuis te kniezen of was er geld vrij gemaakt voor goede opvang? Of was ons belastinggeld besteed aan dure oorlogen? Met wie? Met Poetin, of Trump, of Xi?

Wij zullen het waarschijnlijk nooit weten. Maar onze kleinkinderen wel. Ik benijd ze. Was ik maar weer jong! Of nee, toch liever niet…