Oud worden

We wonen in een vergrijzend land. En Voorne aan Zee vergrijst meer dan gemiddeld. Dat kon iedereen al decennialang zien aankomen. Ook bestuurders en beleidsmakers. Wat mogen ouderen verwachten voor hun toekomst?

De lijst met ouderen en zieken die wachten op een plek in het verpleeghuis groeit: ruim 21.000 mensen in Nederland wachten inmiddels op 24-uurs zorg. Ook de wijkverpleging komt handen tekort. Wat zijn de plannen om dit probleem op te lossen? Snel moderne instellingen bijbouwen? Het tekort aan zorgpersoneel oplossen door gerichte acties, bijvoorbeeld door opleiding van vluchtelingen die dolgraag in de zorg willen werken? Nee.

Minister Conny Helder gaat voor een andere oplossing. De minister doet een beroep op ouderen om (nog) langer gezond en zelfstandig te blijven. Familie en kennissen zullen daarbij (nog) meer moeten helpen. Wat een mededeling! Ik schrok me rot. In feite wordt er van overheidswege gezegd: we geven het op, zoek het zelf maar uit. Ik weet niet hoe alle 65-plussers dit bericht verwerkt hebben, maar ik voelde me persoonlijk aangesproken.

Het wordt tijd om aan m’n zelfredzaamheid te gaan werken. Dat betekent in de eerste plaats verandering van leefstijl. Gezonder eten. Weg met frisdrank, koekjes, kaakjes, cakejes. Stoppen met chips en bier. Pizza’s en patat? Verleden tijd. Verder moet er natuurlijk veel meer bewogen worden. Niet achter het bureau blijven plakken met de laptop en al helemaal niet op de bank blijven hangen met de telefoon. Wandelen! Dagelijks minimaal een uur. Naar de sportschool, naar het zwembad, lid worden van een sportclub. Ik ga het allemaal doen.

Maar daarmee ben je er niet. We moeten investeren in ons netwerk. Vergeet oude collega’s en verre vrienden. Die komen heus geen sinaasappel voor je persen als je ziek in bed ligt. Verbeter de contacten met je buren. Zij zijn het die later je luier moeten verschonen of je moeten oprapen als je gevallen bent. 

Denk nou niet dat ik overdrijf. Of dat alleen de minister op dit punt doordraait. Deze week kreeg ik post van een zorginstantie die aandringt op ‘aardiger zijn voor de buren’. En in een krantenartikel stond een inspirerend voorbeeld van een doodzieke man die graag zou sterven in een hospice, maar ja, hij staat (of liever: ligt) op de wachtlijst. Gelukkig is er die ‘enthousiaste’, gepensioneerde buurman die hem gezelschap wil houden. Komt dat even goed uit. Iedereen blij.

Dus ik ben meteen gestart met mijn charme-offensief. Vriendelijk knikken naar alle buurtbewoners en een beetje extra naar degenen die jonger zijn dan ik. Want van m’n leeftijdgenoten kan ik weinig verwachten, die zitten uiteraard in hetzelfde schuitje. Om het brein fit te houden heb ik een stapel puzzelboeken aangeschaft. En om de grijze massa optimaal soepel te houden, kun je het best een nieuwe taal aanleren. Gisteren ben ik begonnen met Russisch.

Beste lezers, ik ga met pensioen en krijg het dus druk. U begrijpt dat er geen tijd over blijft om stukjes te schrijven. Sorry, ook u moet uzelf maar redden. Het allerbeste toegewenst!