In training na oversteek van Het Kanaal

Brielle - Het is inmiddels bijna vier weken geleden dat Jeroen Breugelmans met succes Het Kanaal overzwom. Dat deed de Briellenaar op zondag 9 juli toen hij in iets minder dan vijftien uur van Samphire Beach bij Dover in Engeland naar het strand bij Wissant in Frankrijk zwom.

Maar na een vakantie met het gezin is Breugelmans inmiddels alweer volop in training, want zwemconditie moet je bijhouden, zeker als het gaat om de afstanden die een zwemduursporter als Breugelmans doorgaans aflegt. Foto’s, schelpen, die hij cadeau kreeg van Fransen die hem bij zijn aankomst op het strand van Wissant opwachtten, en een officiële oorkonde van de Channel Swimming Association, die verklaart dat hij met succes en volgens de regels Het Kanaal heeft overgezwommen, hebben een speciale plek gekregen in huize Breugelmans.

Hij bereidde zich gedurende ruim anderhalf jaar voor op de zwemtocht die hemelsbreed 32 kilometer bestrijk, maar die in zijn geval vanwege de stroming meer dan 60 kilometer lang werd. Maar desondanks viel het Breugelmans bepaald niet mee om zijn poging met succes af te ronden. Nog nooit is hij zo diep gegaan als tijdens zijn zwemtocht van Engeland naar Frankrijk. Geen van de trainingstochten die de Briellenaar in zijn anderhalf jaar durende voorbereiding op de oversteek had gemaakt kwam ook maar in de buurt van de loodzware werkelijkheid waarmee hij tussen Dover en Wissant werd geconfronteerd. 

Franse kust
‘Het was mentaal zwaarder dan ik ooit voor mogelijk had gehouden’, bekent Breugelmans. ‘Het begon eigenlijk pas allemaal toen ik na tien uur zwemmen de Franse kust in zicht kreeg. Je weet dat dat strand dan hooguit drie kilometer van je vandaan is. Dat is een afstand die je normaal binnen een uurtje aflegt. Maar door stroming moest ik toen gaan zwemmen als een malle om niet te veel af te drijven en om tegelijkertijd in een schuine lijn bijna evenwijdig aan de kust stukje bij beetje in de buurt van dat strand te kunnen komen. Ik was ervoor gewaarschuwd, maar als je einddoel maar niet dichterbij komt terwijl de uren doortikken, is dat zo ontzettend frustrerend. Ik heb in die fase echt meerdere malen aan opgeven gedacht. ‘Hoe lang nog’ vraag je dan aan de begeleiders op de boot. ‘Een uurtje nog’ was steevast het antwoord. Daar bijt je je dan in vast. Je weet dat het niet waar is wat ze zeggen. Maar om na elf uur zwemmen met de kust in zicht te horen dat het nog een uur of vier gaat duren zou te ontmoedigend zijn. Dus je vecht door uur na uur. Bij de boodschap dat ik mijn laatste voeding kreeg, wist ik dat het einde echt in zicht was.’

Zand
‘Ineens voelde ik na bijna vijftien uur zwemmen zand onder mijn handen’, gaat Breugelmans verder. ‘Ik ging staan en viel meteen weer om, zo duizelig was ik. Wijdbeens ben ik naar het strand gestrompeld. Daar stonden mensen, die ik helemaal niet kende, te klappen. Ze hadden gehoord dat er een zwemmer vanuit Engeland aan zou komen en waren naar het strand gekomen om me te onthalen. En ze gaven me dus de schelpen die nu bij mij thuis een ereplaatjes hebben, mee als aandenken.’

Het onthaal op het strand van Wissant was voor Breugelmans de afsluiting van een tocht die haast net zo zwaar was begonnen als hij was geëindigd. ‘Ik startte in het pikdonker, om drie uur ‘s nachts. Waardeloos is het om te moeten zwemmen zonder dat je een hand voor ogen ziet. De watertemperatuur was met 16,8 graden niet echt warm, maar zolang je bleef zwemmen was het te doen. Totdat de kwallen kwamen. Tussen 6 en 7 uur ‘s ochtends werd ik elke vijf minuten wel gestoken. Het ergste was de klont kwallen waar ik met mijn gezicht recht in zwom. Het was net vermicelli, want er waren ook schepen doorheen gevaren. Het leek wel of mijn gezicht in brand stond. Ik weet nu waarom zo weinig mensen de oversteek met succes volbrengen. Bij elkaar heb ik door alle stroming dik zestig kilometer afgelegd. Maar het was het me allemaal waard.’