Eerste exemplaar familieboek na 50 jaar werk

Zwartewaal - Izaäk van Bochove uit Zwartewaal heeft het eerste exemplaar van het familieboek ‘Het geslacht van Bochove van de Zinkweg’ (van 604 pagina’s) afgelopen zaterdagmiddag 31 januari aangeboden aan Rein van der Waal en Simone Meyer, vrijwilligers van de archiefafdeling van Museum Hoeksche Waard. Izaäk heeft ruim 50 jaar aan het boek gewerkt.

Het boek is een voortzetting op twee eerdere publicaties over deze familie uit 1971 en 2000. De geschiedenis gaat ver terug. Rond 1600 vestigde Aert Bochove zich aan de Zinkweg, een buurtschap bij Oud-Beijerland. Zijn nakomelingen hebben zich sindsdien verspreid over de Hoeksche Waard. En ze zijn over de hele wereld te vinden, tot aan Amerika, Suriname, Venezuela, Ambon en Japan. Izaäk van Bochove zit vol verhalen. “Een keer bezocht iemand van de familie Bokhoven het gelijknamige plaatsje. Door een non werden hij en zijn hoogzwangere vrouw rondgeleid. ‘Het zou toch wat zijn als je nu hier zou moeten bevallen’, grapte de man tegen z’n vrouw.”

“Ik werd ooit benaderd door iemand voor wat gegevens”, vertelt Izaäk. “Die gaf aan te willen stoppen, droeg alle spullen aan mij over en zo is het begonnen. Gelukkig had ik altijd al interesse in geschiedenis.” Izaäk was bouwkundige en zag de genealogie altijd als mooie hobby naast zijn werk. “Bijna elk weekend zaten we in musea te spitten”, vervolgt Izaäk, “mijn vrouw Betsie ging meestal mee.” In het museum in Heinenoord werden honderden uren doorgebracht. Naast gemeentehuizen en heel veel belletjes en later speuren op internet. Eerst allemaal op papier, later deed de computer zijn intrede. Erg handig, als je tenminste geen bestanden wist. Het is allemaal goed gekomen. “Ik zeg altijd: Voor deze hobby hoef je niet gek te zijn, maar het helpt wel”, lacht Izaäk.
Tot lichte wanhoop van echtgenote Betsie neemt de speurder grote delen van de woonkamer in beslag met zijn paperassen uitgespreid op de grond. “Ach, ik stofzuig er maar omheen”, zegt Betsie berustend met Drentse nuchterheid, “laatst heb ik hem echt gedwongen op te gaan ruimen. Nou, er zijn inderdaad een paar blaadjes weg.” Daar ligt een heikel punt. De chroniqueur is inmiddels 81 en de jaren gaan tellen. “Ik blijf wijzigingen nog wel een beetje bijhouden, en het boek is vast en zeker niet foutloos of compleet, maar een opvolger zou zeer welkom zijn.”

Een foto van een handgeknoopt wandkleed siert de kaft van het boek. Het is het familiewapen van de Van Bokhovens, met al even taai geduld geknoopt door Izaäk. Met de lijfspreuk: ‘Mon espoir est en Dieu’ (mijn hoop is op God).

Wie meer wil weten kan contact opnemen met de auteur via email: izaakenbetsie@gmail.com.